ടെലിവിഷൻ സാമൂഹ്യ ജീവിതത്തിനു ഭീഷണി

ഡോ. തോമസ് അത്താനാസിയോസ് മെത്രാപ്പോലിത്ത
”ആലിഫ് ലൈല തുടങ്ങാറായി. ഈ അച്ഛൻ ഇപ്പോഴെങ്ങും നിർത്തുന്ന മട്ടില്ല. മമ്മി നമുക്കു വീട്ടിൽ പോകാം” അഞ്ചു വയസുള്ള ബാലിക അക്ഷമയായി. പശ്ചാത്തലം വലിയ നോമ്പുകാലത്തെ സുവിശേഷ പന്തൽ. മുതിർന്നവർക്കു പോലും മടുക്കുന്ന പ്രസംഗം ഒരു പിഞ്ചുബാലികയ്ക്കു ആസ്വാദ്യമാകണ മെന്നു ശഠിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. ആ കാര്യം പറയാനല്ല ഞാൻ ഈ സംഭവം പരാമർശിച്ചത്. ടെലിവിഷനിലെ നിർദിഷ്ട പരിപാടികളോടുള്ള കുഞ്ഞു ങ്ങളുടെ അനിയന്ത്രിതമായ അഭിനിവേശം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാനാണ്. ഇതൊരു കുഞ്ഞിന്റെ കഥയല്ല അനേകം ലക്ഷം ടെലിവിഷൻ പ്രേക്ഷകരുടെ കാര്യ മാണ്.
ടെലിവിഷൻ ആധുനിക ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഒരു വലിയ കണ്ടുപിടുത്തമാണ്. വാർത്താ വിനിയമരംഗത്തു ഇതു സൃഷ്ടിച്ച വ്യതിയാനം പ്രചണ്ഡമാണ്. വളരെ ദൂരെ നടക്കുന്ന സംഭവങ്ങൾ നാം ജീവിക്കുന്ന കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിൽപ്പോലും അതേ പടി ദൃശ്യമാകുന്നു. ബോസ്നിയയിലെ യുദ്ധവും, എത്യോപ്യയിലെ വരൾച്ചയും, ലോകത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സാമ്പത്തിക ഗതി നിയന്ത്രിക്കുന്ന സമ്പന്ന രാജ്യങ്ങ ളിലെ കാഴ്ചകളും, ലോകനേതാക്കളുമെല്ലാം ടെലിവിഷൻ പ്രേക്ഷകർക്ക് മുന്നിൽ മിന്നിമറയുന്നു. യുദ്ധങ്ങൾ, അപകടങ്ങൾ, പ്രകൃതി ക്ഷോഭങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയ സംഭവങ്ങൾ എല്ലാം നേരിട്ട് കാണുവാൻ സാധിക്കുന്നു. ലോകം എത്ര ചെറുതായിരിക്കുന്നു. ടിക്കറ്റ് എടുക്കാൻ ക്യൂ നിൽക്കാതെ സിനിമയും, വിനോദ പരിപാടികളും വീട്ടിലിരുന്ന് കാണാം. ലോകത്തെവിടെയും നട ക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംഭവങ്ങൾ, ജീവിതരീതികൾ, സാംസ്കാരിക പരിപാടികൾ എല്ലാം കണ്മുമ്പിൽ നടക്കുന്നതായി അനുഭവപ്പെടുന്നു. ഇതെല്ലാം കൊണ്ട് ടെലിവിഷൻ വിരസമായ മനുഷ്യജീവിതം സന്തോഷകരമാ ക്കുന്നുവെന്നാണ് പലരും കരുതുന്നത്.
ടെലിവിഷൻ ശക്തമായ ഒരു സംവേദനമാധ്യമമാണ്. നാം കാണുകയും, കേൾക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിൽ തങ്ങി നിക്കുകയാണ്. വേഗത്തിലും ആഴത്തിലുമാണ് കാര്യങ്ങൾ ഹൃദയത്തിൽ പതിയുന്നത്. രണ്ടാമതായി, ഇത് ഒന്നാംതരം ഒരു വിനോദ ഉപകണമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ വിരസത അനുഭവിക്കുമ്പോൾ സിനിമയോ, സംഗീതമോ, കലാപരിപാടിയോ ഇഷ്ടം പോലെ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കാം- പ്രത്യേക ശ്രമമൊന്നും കൂടാതെ തന്നെ. അതുപോലെ വാർത്താമാധ്യമങ്ങളുടെയും, യാത്രാസൗകര്യങ്ങലുടെയും, വളർച്ചയോടെ ചെ റിയ ലോകമായിത്തീർന്ന ഈ ഭൂമണ്ഡലത്തിലെ ശാസ്ത്രീയ നേട്ടങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച അറിവിൽ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെടാതിരിക്കണമെങ്കിൽ ടെലിവിഷൻ പരിപാടികൾ വലിയ പരിധിവരെ അനിവാര്യമാണെന്നും ചിന്തിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ടെലിവിഷനെതിരെ ശബ്ദിക്കുന്നത് അറിയുവാനും, പഠിക്കുവാനും, ആഹ്ലാദിക്കു വാനുമുള്ള സാധ്യത നിഷേധിക്കുന്നതായി മാത്രമേ ജനം കരുതുകയുള്ളു. ഇതിനുപരിയായി ആധുനിക യുഗത്തിന്റെ വലിയ കണ്ടുപിടിത്തത്തിന്റെയും, അതുവഴി ശാസ്ത്രത്തിന്റെ തന്നെയും നിഷേധമായി ഗണിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ വാദത്തിൽ അല്പം കഴമ്പുണ്ട്. എന്നാൽ ടെലിവിഷൻ ഉപയോഗം ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ മുന്നോട്ടുപോയാൽ സാമൂഹ്യജീവിതം നശിപ്പിക്കുമോ എന്ന ഭയം അസ്ഥാനത്തല്ലെന്നാണ് എന്റെ പക്ഷം.
മനുഷ്യനെ ദൈവം സമൂഹമായിട്ടാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്. പങ്കാളിത്തജീവിത ത്തിലും, പരസ്പരമുള്ള ആശയവിനിമയത്തിലും, കൂട്ടായ ചർച്ചയിലും, സ്നേഹ ബന്ധത്തിലും ആണ് ജനം സമൂഹമായി മാറുന്നത്. ക്രിസ്തീയ സങ്കൽപപ്രകാരം ദൈവം തന്നെ മൂന്ന് ആളത്തങ്ങളുടെ ഒരു സമൂഹമാണ്. അതുകൊണ്ട് സംവേദ നത്തിലും, കൂട്ടായ്മയിലും മനുഷ്യൻ ജീവിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ യാണ് മനുഷ്യവർഗ്ഗം ദൈവിക സാദൃശ്യത്തിലും, പ്രതിച്ഛായയിലും ആയിത്തീ രുന്നത്. അതാണ് മനുഷ്യന്റെ വിധിയെ സംബന്ധിച്ച ദൈവിക ഇച്ഛ. ഈ സാമൂ ഹ്യജീവിതം തകരുന്നതാണ് പാപം. ആദ്യ മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിൽ നിന്നന്യപ്പെടുന്നു. പിന്നീട് സഹോദരഹത്യ നടത്തുന്നു. ഭൂമി ചൂഷനത്തിനു വിധേയമാകുന്നു. ദൈവ ത്തിൽ നിന്നും മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും പ്രകൃതിയിൽ നിന്നും അന്യപ്പെടുന്നതാണ് പാപമായി യഹൂദമതവും ക്രിസ്തീയ സഭയും മനസ്സിലാക്കിയത്. അതുകൊണ്ട് സാമൂഹ്യജീവിതത്തിന് ഏൽക്കുന്ന ക്ഷതം മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ ശിഥിലീകരണ വും, പാപാവസ്ഥയും നിലനിർത്തുന്നു.
കുടുംബമാണ് സമൂഹജീവിതത്ത്തിന്റെ ഏറ്റവും മൂർത്തമായ സാക്ഷാത്ക രണം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സമൂഹജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഗാഢവും ദിവ്യവു മായത് കുടുംബബന്ധമാണ്. ഇവിടെയാണ് സമൂഹജീവിതത്തിന്റെ ഹൃദ്യത ഏറ്റ വും ശക്തമായി നാം അനുഭവിക്കുന്നത്. ഇതു നടക്കണമെങ്കിൽ കുടുംബാഗങ്ങൾ പരസ്പരമുള്ള സംവേദനം നിരന്തരമായി നടക്കണം. ഇതിനു വിഘാതമാകുന്ന ഏതും മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ തകർചയ്ക്കാണ് വഴി തെളിക്കുന്നത്. ഇതു വേദശാ സ്ത്രപരമായ കാഴ്ച്ചപ്പാടാണ്. വീട്ടുകാർ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചില്ലെങ്കിൽ സംവേദന വിടവും അകൽച്ചയും സംഭവിക്കുന്നു. ഇതു കുടുംബഭദ്രത തകർക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ടെലിവിഷൻ ഈ കാര്യത്തിൽ നിർണായകമായ പങ്കാണ് വഹിക്കുന്നത്. സംപ്രേഷണത്തിന്റെ പ്രധാന സമയം വൈകിട്ട് ആറു മുതൽ 11 വരെയാണ്. ഈ സമയത്താണ് ജോലിസ്ഥലത്ത് നിന്നും, പഠനസ്ഥലത്ത് നിന്നും, കുടുംബജോലികളിൽ നിന്നും മടങ്ങി അംഗങ്ങൾ വീട്ടിൽ ഒരുമിച്ചു ചേരുന്നത്. പരസ്പരം ആശയങ്ങളും, അനുഭവങ്ങളും കൈമാറുന്നതും. ഇതാണ് കുടുംബത്തെ ഏകോപിപ്പിക്കുന്നതും അവിടത്തെ സാമൂഹികത ഹൃദ്യമായി നിലനിർത്തുന്നതും.
ഇപ്പോൾ ഈ ഒത്തുചേരൽ ടെലിവിഷന് മുമ്പിൽ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചിരു ന്നാണ്. ഇതിനിടെ കുഞ്ഞുകുട്ടികളെ ലാളിക്കാൻ പോലും മറക്കുന്നു. ഇവിടെ സംസാരം പോലും നിൽക്കുന്നു. ജോലിസ്ഥലത്തെയും, കുടുംബത്തിലെയും വിശേ ഷങ്ങൾ പങ്കുവയ്ക്കപ്പെടുന്നില്ല. കുടുംബാംഗങ്ങൾ ലഭിച്ച അംഗീകാരവും അഭിന …..നവും, അപമാനവും, തോൽവിയും സംബന്ധിച്ചു ഹൃദയം തുറക്കുമ്പോൾ എത്ര മനശാന്തിയും ആന്തരിക ലഘുത്വവും, സന്തോഷവുമാണ് ലഭിക്കുക. ഇതിനു പകരം വീർപ്പുമുട്ടിയ ഹൃദയവും പിരിമുരുകിയ ഞരമ്പുമായി ടെലിവിഷന്റെ മുമ്പിൽ ബലം പിടിച്ചിരിക്കുന്ന മനുഷ്യകോമരങ്ങൾക്കിടയിൽ എന്ത് സാമൂഹ്യജീ വിതമാണ്? ഇതു കുടുംബജീവിതം ഏകാന്തവും, അപൂർണവും, വിരസവും ആക്കും. ജീവിത പ്രാരാബ്ധങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യാൻ സമയം കിട്ടാതെ അന്യതാബോധ ത്തിനും തിരസ്കൃതാനുഭവത്തിനുമായി മനുഷ്യൻ വിധിക്കപ്പെടുന്നു.
കുടുംബബന്ധം പോലെ മനുഷ്യനാവശ്യമാണ് മറ്റുള്ളവരുമായുള്ള അടുപ്പം. ഈ അടുപ്പത്തിലും സ്നേഹത്തിലുമാണ് സാമൂഹ്യബന്ധങ്ങൾ നിലവിൽ വരേ ണ്ടത്. ടെലിവിഷൻ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ കയറിവരുന്ന ആരും അനഭിലഷണീ യനാണ്. കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ മുഖം വക്രിക്കും, ദേഷ്യം മൂടിവയ്ക്കുന്ന മുഖത്തോ ടെയാണ് ആഗതരെ സ്വാഗതം ചെയ്യുക. വരുന്നവർക്ക് എങ്ങനെയെങ്കിലും രക്ഷപ്പെ ട്ടാൽ മതിയെന്നാകും. സാവകാശം സന്ദർശന പ്രതി സന്ദർശനങ്ങൾക്കു വിരാമ മിടുന്നു. സാമൂഹ്യബന്ധങ്ങളിൽ വിലകാണാതെ മനുഷ്യൻ വ്യക്ത്യാ ധിഷ്ടിത ജീവിത കാഴ്ച്ചപ്പാട് വളർത്തിയെടുക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. മനുഷ്യബന്ധ ത്തിന്റെ ഉദാത്ത അനുഭവങ്ങൾ കൈമോശം വരികയും ചെയ്യുന്നു. അതു കൊണ്ട് ടെലിവിഷൻ കുടുംബ-സാമൂഹ്യ ഭദ്രയ്ക്ക് ഭീഷിണി തന്നെ. സമൂഹ ജീവിതം മനുഷ്യന്റെ ജീവിതവിളിയാണെങ്കിൽ അത് തന്നെയാണ് ഇതുവഴി തകരുന്നതെന്ന് ചിന്തിക്കുക. അതുകൊണ്ട് ഇതൊരു മാനുഷിക പ്രശ്നവും വേദശാസ്ത്ര പ്രശ്നവുമാണ്. മനുഷ്യജീവിതത്തിന് അർത്ഥവും, കനവും, സന്തുലിതാവസ്ഥയും നൽകുന്നത് കുടുംബത്തിലെ ആത്മീയ ജീവിതമാണ്. പേരിനെങ്കിലും പ്രാർത്ഥിക്കാൻ സമയമില്ല.അല്ലെങ്കിൽ രണ്ടു പരിപാടികളുടെ ഇടയിലാണ്. അടുത്ത പ്രോഗ്രാം തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് പ്രാർത്ഥന അവസാനി പ്പിക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയിൽ നടത്തുന്നത് പ്രാർത്ഥനയാണെന്ന് പറയാൻ പ്രയാസം. ഭക്ഷണം ഇതു കണ്ടു കൊണ്ടുതന്നെ നടക്കുന്നു.പരിപാടി നീണ്ടു പോകുമ്പോൾ ഉറക്കം വരുന്നവർ ഓരോരുത്തരായി രംഗത്ത് നിന്ന് നിഷ്ക്രി മിക്കുന്നു. ചിലർ ഉറക്കം അവിടെത്തന്നെയാക്കുന്നു. ഈശ്വരചിന്തയില്ലാതെ ദിവസം അവസാനിക്കുന്നു.അങ്ങനെ ദൈവവുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയും മനുഷ്യ രോടുള്ള ബന്ധവും സാവകാശം വിച്ഛെദിക്കപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ ടെലിവിഷൻ ഉപയോഗം പലപ്പോഴും ലോകത്തിന്റെ വീഴ്ചയെ ശാശ്വതീകരിക്കാൻ സഹാ യിക്കുന്നു. അതായത്, ആത്മീയതയും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നതിൽ ടെലിവിഷന്റെ പങ്കു നിർണായകമാണ്.