പടിവാതിലില്‍ നിന്‍ പദനിസ്വനം കേട്ടപോലെ

ലിസ്സ ജോര്ജ്
എത്ര വര്ഷ്ങ്ങള്ക്കുന മുമ്പ് എന്നോര്മ്മവയില്ല. ഒരു ദിവസം ശാലോം ടി. വി ഓണ്‍ ചെയ്തപ്പോള്‍ ബഹു. ഫാ. ബോബി ജോസ് കപ്പുച്ചില്‍ ഒരു ഇന്റര്വ്യൂജ (അഭിമുഖം) നടത്തുകയായിരുന്നു. അഭിമുഖത്തില്‍ പങ്കെടുത്തിരുന്ന മറ്റേ വ്യക്തി പ്രശസ്ത സാഹിത്യകാരനും, കോളേജ് അദ്ധ്യാപകനും, നിരൂപകനുമൊക്കെയായ കെ.പി അപ്പന്‍ ആയിരുന്നു. ചോദ്യം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു ‘സര്‍ യേശുവിനെ എപ്പോഴെങ്കിലും നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?’ അദ്ദേഹം മറുപടി പറഞ്ഞതിഞ്ഞനെയാണ്, ‘എന്റെേ ബാല്യകാലം എപ്പോഴും ഒറ്റപ്പെടലിന്റെയും, തിരസ്ക്കരണത്തിന്റെയും, ഏകാന്തതയുടെയും ഒക്കെയായ അനുഭവങ്ങളായിരുന്നു. പ്രൈമറി, യു.പി ക്ലാസ്സുകളില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ മുതല്‍ ഇത്തരം ഒറ്റപെട്ട വേദന നിറഞ്ഞ അവസരങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ ദുഖിതനായി ഒറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന, സാന്ത്വനിപ്പിക്കുന്ന ക്രിസ്തു സാന്നിദ്ധ്യം ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.’ അപ്പോള്‍ ഫാ.ബോബി എടുത്തു ചോദിച്ചു, ‘എപ്പോഴെങ്കിലും ക്രിസ്തുവിനെ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?’ അതിന് അപ്പന്‍ സര്‍ പറഞ്ഞ മറുപടി ഇതായിരുന്നു. ‘തല താഴ്ത്തി ഇരിക്കുന്ന ഞാന്‍ തല ഉയര്ത്തു മ്പോഴേക്കും ചുവപ്പ് മേലങ്കിയുടെ അറ്റം തറയില്‍ ഉറഞ്ഞു നീങ്ങുന്നത്‌ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ആ പദനിസ്വനം ഞാന്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.’
ക്രിസ്ത്യാനി എന്ന് അഭിമാനിക്കുന്ന നമുക്ക് മുമ്പിലും ദുഖത്തിന്റെയും, തീവ്രവേദനയുടെയും, ഏകാന്തതയുടെയും, നിന്ദനത്തിന്റെയും, പരിഹാസത്തിന്റെയും കയ്പുനീരനുഭവങ്ങളില്‍ ഈ ചുവന്ന മേലങ്കിക്കാരന്‍ അടുത്ത് വരുന്നുണ്ട്. തൊട്ടുതലോടുന്നുണ്ട്. വാക്കുകള്ക്കും മേലായ ചിന്തകളിലൂടെ ആശ്വസിപ്പിച്ചിട്ട് കടന്നു പോകുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ആ വസ്ത്രാഞ്ചനത്തിന്റെ വിളുമ്പു (അറ്റം) നാം കാണാതെ പോകുന്നുണ്ടോ? തിക്കിലും, തിരക്കിലും കടന്നു പോകുന്ന മനുഷ്യന്‍ വിശ്വാസത്തോടെ ആശിക്കുന്നില്ല. ആ രക്ത സ്രവക്കാരിയെപ്പോലെ… ആദ്യമായി ദൈവമായ കര്ത്താകവിന്റെ പദനിസ്വനം കേട്ടത് ആദിമനുഷ്യനായിരുന്ന ആദവും അവന്റെ ഇണയായ ഹവ്വയുമാണ്. ഉല്പ്പിത്തി മൂന്നിന്റെ എട്ടില്‍ പറയുന്നു. ‘വെയിലരിയപ്പോള്‍ ദൈവമായ കര്ത്താടവ് തോട്ടത്തില്‍ ഉലാത്തുന്നതിന്റെ ശബ്ദം അവന്‍ കേട്ടു. പുരുഷനും ഭാര്യയും അവിടുത്തെ മുന്പിതല്‍ നിന്ന് മാറി തോട്ടത്തിലെ മരങ്ങള്ക്കിരടയില്‍ ഒളിച്ചു. അനുസരണക്കേട്‌ കാണിച്ച്‌ പാപബോധത്താല്‍ മനം തകര്ന്നര ആദിമ മനുഷ്യനെ തേടിയെത്തിയ ദൈവം അവിടുത്തെ പദനിസ്വനം കേട്ട മനുഷ്യന്‍. ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടി ഇന്നിന്റെസ പ്രശ്നം പാപബോധമില്ല ദൈവത്തിന്റെ‍ സ്വരവും കേള്ക്കു്ന്നില്ല എന്നതാണ്.’
ഉല്പ്പവത്തി 18:1 മെമ്രയുടെ ഓക്ക് മരത്തോപ്പിന് സമീപം കര്ത്താണവ് അബ്രഹാത്തിനു പ്രത്യക്ഷനായി. വെയില്‍ മൂത്ത സമയത്ത് അബ്രാഹം തന്റൊ കൂടാരത്തിന്റെ വാതില്ക്കമല്‍ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്‍ തലയുയര്ത്തിു നോക്കിയപ്പോള്‍ മൂന്നുപേര്‍ താനിക്കെതിരെ നിക്കുന്നത് കണ്ടു. നമ്മുടെ ദുഖത്തിന്റെ, സങ്കടത്തിന്റെ, ഭാരങ്ങളുടെ, ക്ലേശങ്ങളുടെ മദ്ധ്യേ ദുഖിതനായി പരാജിതനായി തലതാഴ്ത്തി ഇരിക്കുമ്പോള്‍ മൂന്നാളുകള്‍ (പിതാവ്, പുത്രന്‍, പരിശുധത്മാവ്) നമുക്കെതിരെ നമ്മെ തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ട്‌ നില്ക്കു ന്നുണ്ട്. ആ പദവിന്യാസം കേള്ക്കു മ്പോള്‍ ഒന്ന് തലയുയര്ത്തി നോക്കണം. എങ്കിലേ കേള്ക്കാ ന്‍ കഴിയു. ഒന്ന് കാതോര്ക്കുണം എങ്കിലേ കേള്ക്കാ ന്‍ കഴിയു, പിതാവിനെയും, ജേഷ്ടനേയും വഞ്ചിച്ച് ഒളിച്ചോടിപ്പോയ യാക്കോബും ദൈവത്തെ അംഗീകരിക്കുകയും ഓര്മ്മിചക്കുകയും ചെയ്തതുകൊണ്ട് യാക്കോബ് ജേഷ്ട്നരുകിലേക്ക് തിരിച്ചു വരുന്ന വഴിയില്‍ യബ്ബോക്ക് എന്ന കടവില്‍ യക്കോബുമായി നേര്ക്കു നേര്‍ കാണുന്ന ദൈവത്തെ കാണാം.യാക്കോബിന്റെ മനസ്സ് കലുഷിതമായിരുന്ന സമയമാണ് അത് നാം മറക്കരുത്. ജേഷ്ഠന്‍ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും വര്ഷാങ്ങള്ക്കുു മുമ്പ് കടിഞ്ഞൂലവകാശവും അപ്പന്റെ അനുഗ്രഹവും എല്ലാം ജേഷ്ടനായ ഏസാവില്‍ നിന്ന് തന്ത്രപൂര്വ്വം പിടിച്ചു വാങ്ങി നാട് വിട്ടുപോയിട്ട് ധനികനായി തിരിച്ചു വരുന്ന വഴിയാണ്. എങ്കിലും യാക്കോബിന്റെട മനസ്സില്‍ പശ്ചാത്താപം ഉണ്ടാകുന്നു. തനിയ്ക്കുള്ളവയില്‍ നിന്ന് സമ്മാനങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ജേഷ്ടനെ സ്നേഹിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും അനുഗ്രഹങ്ങളുമായി വഴിയില്‍ കാത്തു നില്ക്കു ന്ന ദൈവത്തിന്റെഗ സാന്നിദ്ധ്യം.
ഉയരത്തെഴുന്നേറ്റ ക്രിസ്തു മഗ്ദലന മറിയത്തിനും കതകടച്ച് യഹൂദരെ ഭയന്നിരുന്ന ശിഷ്യന്മാര്ക്കുംമ തങ്ങളോടു സംസാരിച്ച് കൊണ്ട് എമ്മാവൂസിലേയ്ക്ക് നടക്കും വഴികളിലും, തോമസിനോട് സംശയങ്ങള്‍ തീര്ത്തു് കൊടുക്കാം നീ വാ എന്റെത പാര്ശ്വങത്തില്‍ നിന്റെ കരങ്ങള്‍ വയ്ക്കൂ. എന്റെക ആണിപ്പഴുതുകളില്‍ നിന്റെവ വിരലിട് എന്ന്‍ സ്നേഹത്തോടെ ക്ഷണിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിനെ ഈ നാളുകളില്‍ നാം തിരുവചന കേള്വിഷയിലൂടെ തിരിച്ചറിയുമ്പോഴും ഒരു പഴങ്കഥ കേള്ക്കു ന്നതുപോലെ ഹൃദയം മരവിച്ച് നാം നില്ക്കു കയാണോ?
ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാതിരുന്നിട്ടും പാപിനി എന്ന് കുത്തപ്പെട്ട സൂസന്ന എന്ന സുകൃതിനിയെ രക്ഷിക്കാന്‍ ദാനിയേല്‍ എന്ന ഒരു ബാലനെ നിയോഗിക്കുന്ന ദൈവം സിംഹക്കുഴിയില്‍ ദാനിയെലിനെ കരുതുന്ന ദൈവം. അഗ്നിചൂളയില്‍ ദൈവഭക്തരായ മൂന്നു യുവാക്കളുടെ കൂടെ ഇറങ്ങിച്ചെന്ന് അവര്ക്ക്ള ആശ്വാസം പകര്ന്ന ദൈവം ആ ദൈവം ഇന്നും ജീവിക്കുന്നുണ്ട്. തിരിച്ചറിയുന്നില്ല നാം എന്ന് മാത്രം. എവിടെയോ വിദൂരത്തിലിരിയ്ക്കുന്ന ദൈവത്തെ തേടുന്നവരാണ് നാം ഇന്നും. എന്നാല്‍ അവിടുന്ന് നമ്മളില്‍ തന്നെയില്ലേ. നമ്മുടെ ഹൃദയമല്ലേ അവിടുത്തെ വസഗേഹം. നാം നടക്കുമ്പോള്‍ കൂടെ നടന്ന ദൈവം. പിന്നെന്തേ ആ പദനിസ്വനം നാം കേള്ക്കാംതെ പോവുന്നു. ഒരു തരി അപ്പത്തോളം അവിടുന്ന് ചെറുതായി നമ്മില്‍ വസിക്കാന്‍ വേണ്ടി.
അവിടുന്ന് നിശ്വസിച്ചയച്ച ജീവശ്വാസമല്ലേ നാം ഓരോരുത്തരും പരസ്പരം സ്നേഹത്തോടെ ത്യാഗത്തോടെ അപരനിലേയ്ക്ക് നോക്കുമ്പോള്‍ ആ കണ്ണുകളില്‍ നിറയുന്ന കരുണയല്ലേ ദൈവത്തിന്റെ മുഖഛയ . അതെ അവിടുന്ന് പറഞ്ഞു ‘നമുക്ക് നമ്മുടെ ‘ഛmയയിലും, സാദൃശ്യത്തിലും മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിക്കാം’ ഉല്പ്പെത്തി 1:26. ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയോട് നീ ഈശോയെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ എന്ന് മതപടന ക്ലാസ്സിലെ അദ്ധ്യാപിക ചോദിച്ചപ്പോള്‍ യാതൊരു സംശയവും കൂടാതെ കുട്ടി ഉത്തരം നല്കിു. ഞാന്‍ ടീച്ചറില്‍ ഈശോയെ കാണുന്നു.ടീച്ചര്‍ ജിജ്ഞാസയോടെ വിശദീകരണം തേടിയപ്പോള്‍ അവന്‍ പറയുന്നു, ടീച്ചര്‍ എല്ലാ ദിവസവും ഈശോയെ സ്വീകരിക്കുന്നില്ലേ? കുഞ്ഞ് കുഞ്ഞ് അപ്പമായ ഈശോയെ കഴിച്ച് കഴിച്ച് ടീച്ചര്‍ വലിയ ഈശോയായി മാറില്ലേ അതാ ഞാന്‍ പറഞ്ഞതെന്ന്. നാം എത്ര കഴിച്ചാലും ഈശോയുടെ ഒരു നന്മയെങ്കിലും കരുണയുടെ ഒരു തരിയെങ്കിലും വേദനിയ്ക്കുന്നവനിലേയ്ക്ക് ആശ്വാസത്തിsâ ഒരു പദനിസ്വനം ഒക്കെ എന്നാവും…