കുർബാനയിലെ വീഞ്ഞ്- ഡോ. ഡി. ബാബു പോൾ

                                     ഡോ. ഡി. ബാബു പോൾ
പള്ളിയെ വെള്ളാപ്പള്ളി പരിഹസിച്ചപ്പോൾ കഥയറിയാത്തവർ മാത്രമായി രിക്കും ആസ്വദിച്ചിരിക്കുക. എങ്കിലും പള്ളിയും വീഞ്ഞും തമ്മിൽ എന്താണ് ബന്ധം എന്ന് അറിയുന്നത് മലയാളിയുടെ പൊതുവിജഞാനത്തിന് അനുപേക്ഷ ണീയമാണ് എന്ന് തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഈജിപ്തിലെ ഫറവോ രാജാക്കന്മാർ വീഞ്ഞ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു എന്ന തിന് തെളിവുണ്ടെങ്കിലും ക്രിസ്തുവിന് 1100 സംവത്സരങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഫിനീ ഷ്യരും നാല് നൂറ്റാണ്ടുകൾ കഴിഞ്ഞ് യവനരും ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ യാണ് വീഞ്ഞിന്റെ കഥ തുടങ്ങുന്നത്. ‘ദി വേൾഡ് അറ്റ്ലസ് ഓഫ് വൈൻ’ എന്ന പുസ്തകം ഒട്ടും മുഷിയാതെ വായിക്കാവുന്നതാണ്, താല്പര്യമുള്ളവർക്ക് ശേ ഷം ജനം ക്രിസ്തുവിന്റെ തലമുറയിൽ യവന – റോമൻ സ്വാധീനതയിൽ പാലസ്തീൻ നാട്ടിലെ യഹൂദന്മാർക്കും വീഞ്ഞ് സ്വീകാര്യമായി എന്നറിഞ്ഞാൽ മതി സാമാന്യ വിജഞാനത്തിന്.
ക്രിസ്തുവിന്റെ മുന്നോടിയായി വാഴ്ത്തപ്പെടുന്ന സ്നാപകയോഹന്നാൻ നാസീർവ്രതം സ്വീകരിക്കുകയും മദ്യം ഉപയോഗിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു. ശ്രീയേശു സമൂഹികമര്യാദകളിൽ നിന്ന് അകന്നു നിന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ശ്രീയേശു വീഞ്ഞ് കഴിച്ചിട്ടുണ്ടാവണം. ഭക്ഷ്യപേയങ്ങൾ നിർവചിക്കുന്നതിന് അതീതമായ ആധ്യാത്മികതയാണല്ലോ അവിടന്ന് പഠിപ്പിച്ചത്.
യഹൂദനായി ജനിച്ച്, യഹൂദനായി ജീവിച്ച്, യഹൂദനായി മരിച്ച ക്രിസ്തു യഹൂദന്മാരുടെ ആചാരമനുസരിച്ചുള്ള പെസഹാ ആചരിച്ചിരുന്നു. അറസ്റ്റ് ചെയ്യ പ്പെടുന്നതിന്റെ തലേന്ന് താൻ പെസഹാ ആചരിക്കുമ്പോൾ വിശുദ്ധ കുർബാന എന്ന അനുഷ്ഠാനം സ്ഥാപിച്ചു എന്നതാണ് ആർജിത വിജ്ഞാനം. പെസഹാ മേശ യിൽ യഹൂദന്മാർക്ക് വീഞ്ഞ് ആചാരത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ് വീഞ്ഞ് കുർബാനയിൽ കടന്നുവരുന്നത് (വീഞ്ഞിന് പകരം മുന്തിരിച്ചാറും പച്ച വെള്ളവും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് പിറകെ പറയാം.) അതുകൊണ്ട് യഹൂദന്മാരുടെ പെസഹാ എന്തായിരുന്നു എന്നാണ് ആദ്യം നാം അന്വേഷിക്കേണ്ടത്.
പൂർവപിതാവായ യാക്കോബിന്റെ മകൻ ഫറവോയുടെ ദിവാൻജി ആയി രുന്ന കാലത്ത് ഈജിപ്തിൽ കുടിയേറിയ ഇസ്രായേൽ ജനം പിൽക്കാലത്ത് പീഡി പ്പിക്കപ്പെട്ടു. മോശ ആയിരുന്നു അവരെ വിമോചിപ്പിച്ചത്. ആ കഥകൾ ബൈബി ളിന്റെ പഴയനിയമത്തിൽ, പുറപ്പാട് പുസ്തകത്തിൽ വായിക്കാം. അവർ ഈജി പ്തിൽ കഴിച്ച അവസാനത്തെ ഭക്ഷണത്തിന്റെ ഓർമയാണ് പെസഹ.
പെരുന്നാളിന്റെ തലേന്ന് യരുശലേം ദേവാലയത്തിൽ അജബലി. ആട്ടിൻ കുട്ടിയെ അറക്കുന്നത് ആരാധകൻ തന്നെ. ചിന്തപ്പെടുന്ന രക്തം സ്വർണത്തളികകളി ൽ ശേഖരിക്കുന്നതും ബലിപീഠത്തിൽ അർപ്പിക്കുന്നതും പുരോഹിതന്മാർ. ജഡം തീയിലിട്ട് വേണം പാകം ചെയ്യാൻ. ഒപ്പം മറ്റ് ചിലതുകൂടെ വേണം പെസഹായുടെ ചടങ്ങുകൾക്ക്. പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പം (മാവ് പുളിപ്പിച്ചെടുക്കാൻ നേരം ഇല്ലാതെ പലായനം ചെയ്ത സന്ധ്യയിലെ ഭക്ഷണത്തിന്റെ ഓർമ്മ.), ഒരു കോപ്പ ഉപ്പുനീര് (ഈജിപ്തിൽ ഒഴുകിയ കണ്ണുനീരിന്റെയും മറികടന്ന ചെങ്കടലിന്റെയും പ്രതീ കം.), കയ്പൻ മുള്ളങ്കി, ഉവർച്ചീര, ചിക്കറി തുടങ്ങി ഈജിപ്തിലെ കയ്പേറിയ ജീവിതാനുഭവങ്ങളുടെ പ്രതീകമായ ചില പച്ചക്കറികൾ, ഷാരോസെത്ത് എന്നൊരു ചമ്മന്തി (ആപ്പിൾ, ഈന്തപ്പഴം, മാതളം, അണ്ടിപ്പരിപ്പ്, ഇലവർഗം എന്നിവ ചേർ ത്ത് ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നത്; ചുവപ്പ് നിറം; പീഡനകാലത്ത് ഇഷ്ടിക നിർമിച്ചതിന്റെ ഓർമ.), നാല് കപ്പ് വീഞ്ഞ്.
നാല് കപ്പു ഈശ്വരന്റെ നാല് വാഗ്ദാനങ്ങളുടെ സൂചകം. പുറപ്പാട് പുസ്ത കത്തിൽ കാണുന്ന രണ്ടു വാക്യങ്ങളിൽ (6:6,7) ഈ വാഗ്ദാനങ്ങൾ കാണാം. വീഞ്ഞി ൽ 3:2 എന്ന അനുപാതത്തിൽ വെള്ളം ചേർത്ത് വീര്യം കുറച്ചു കൊള്ളണം.
ക്രിസ്തു അവസാനത്തെ അത്താഴം കഴിച്ചപ്പോൾ തന്റെ ആത്മബലിയോടെ മൃഗബലി അവസാനിക്കുന്നതായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. അപ്പത്തെ തന്റെ ശരീരമായും വീഞ്ഞിനെ രക്തമായും വിളംബരം ചെയ്തു. ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ കുർബാന ഈ സംഭവത്തെയാണ് പിൻപറ്റുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് വീഞ്ഞ് കൂടാതെ കുർബാന യില്ല എന്നൊക്കെ പറയുന്നത്.
വീഞ്ഞ് ചുവപ്പുനിറത്തിൽ ഉള്ളതും മുന്തിരിയിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാക്കിയതും ആയിരിക്കണം. പശ്ചിമരാജ്യങ്ങളിൽ വെള്ളവീഞ്ഞ് (വൈറ്റ് വൈൻ) ഉപയോഗി ക്കുന്ന വിഭാഗങ്ങളും റോമൻ കത്തോലിക്ക രൂപതകളും ഉണ്ട് എന്നത് ശരി തന്നെ. എന്നാൽ അത് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കപ്പെടുന്നില്ല. നിറം ചുവപ്പായാൽ മാത്രം പോരാ. ചെറിയിൽ നിന്ന് നിർമിക്കുന്ന വീഞ്ഞിന് കൂടുതൽ ചുവപ്പുണ്ട്. എന്നാൽ മുന്തിരി യുടെ വീഞ്ഞുതന്നെ വേണം എന്ന് സഭ നിഷ്കർഷിക്കുന്നു. ബൈബിളിൽ ‘മുന്തിരി വള്ളിയുടെ അനുഭവം’ എന്ന് പെസഹാനാളിൽ ക്രിസ്തു പറഞ്ഞതാണ് ഇതിന് അടിസ്ഥാനം.
ബിവറേജസ് കോർപ്പറേഷന്റെ വല്ല ഔട്ട്ലറ്റിലും പൊയി വാങ്ങിയ സാധ നം ഉപയോഗിക്കാൻ സഭ അനുവദിക്കുന്നില്ല. എട്ടു മുതൽ ഇരുപതുവരെ ശതമാനം വീര്യം ഉണ്ടാകാം. എന്നാൽ , ‘വിനാഗിരിയാവാതെ ‘ എന്നും മറ്റും നിയമങ്ങളിൽ പറയുന്നുണ്ട്. അതേ സമയം, വീഞ്ഞിനോട് അലർജിയുള്ള വൈദികർക്കും മദ്യാസ ക്തിക്ക് ചികിത്സ കഴിഞ്ഞ കത്തനാരന്മാർക്കും ഒക്കെ വേറെ വ്യവസ്ഥകൾ ഉണ്ടു താനും.
ആദിമ നൂറ്റാണ്ടിൽ വീഞ്ഞിന് പകരം വെള്ളം ഉപയോഗിച്ചിരുന്നതായി ചില അപ്പൊക്രീഫൽ രചനകളിൽ (യോഹന്നാന്റെ നടപടികൾ, പത്രോസിന്റെ നടപടി കൾ) കാണാം. തോമായുടെ നടപടികൾ എന്ന കൃതിയിലും ഗ്രീക്കുഭാഷയിൽ വീഞ്ഞ് എന്ന് കാണുന്നില്ല എന്ന് ജോണ് ഡേവിഡ്സണ് ‘യേശുവിന്റെ സുവിശേഷം’ എന്ന കൃതിയിൽ പറയുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ സഭയുടെ ഔദ്യോഗിക നിലപാട് മുന്തിരിങ്ങ യിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുന്നതും ചുവന്നനിറം ഉള്ളതും നേരിയതോതിൽ പുളിച്ചതുമായ വീഞ്ഞുതന്നെ ഉപയോഗിക്കണം എന്നാണ്.
ഉണക്കമുന്തിരി വെള്ളത്തിലിട്ട് കുതിർത്തെടുത്ത ശേഷം പിറ്റേന്ന് പിഴിഞ്ഞെ ടുക്കുന്ന രീതി കേരളത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ ബാല്യകാലത്തു പോലും അത് കപ്യാരുടെ ജോലിയിൽപ്പെട്ടിരുന്നു. നിത്യവും കുർബാന ചൊല്ലുന്ന രീതി കേരള ത്തിലും വ്യാപകമായപ്പോൾ അത് അപ്ര്യായോഗികമായി എന്നാണ് സത്യം. പോർ ച്ചുഗീസുകാർ വന്നതിനുശേഷമാണ് ഈ മാറ്റം ഉണ്ടായത്. അതുവരെ നിത്യവും വീഞ്ഞ് വേണ്ടിയിരുന്നില്ലല്ലോ. ബെനഡിക്ട് മാർപാപ്പ കർദിനാൾ ആയിരുന്ന കാല ത്ത് പുറപ്പെടുവിച്ച കൃത്യമായ നിബന്ധനകളാണ് റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയിൽ ഇപ്പോൾ നിയാമകം.
കുടിച്ച് പൂസാകുന്ന പരിപാടിയല്ല കുർബാന എന്നറിയണം. കാസയിൽ കൊ ള്ളുന്നത് പരമാവതി 150 മില്ലിയാണ്. അതിന്റെ നാല്പത് ശതമാനം വെള്ളം വേ ണം. അതായത് 90 മില്ലി വീര്യം കുറഞ്ഞ വീഞ്ഞും 60 മില്ലി പച്ചവെള്ളവും (ചൂടു വെള്ളത്തിന്റെ വകുപ്പ് വേറെ; തത്കാലം അത് വിടാം) ആണ് ഒരു കുർബാനയിൽ ആകെ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. പൗരസ്ത്യപാരമ്പര്യത്തിൽ ഇൻടിങ്ഷൻ (Intinction) എ ന്ന സമ്പ്രദായത്തിലാണ് ഈ ‘പ്രസാദം’ വിതരണം ചെയ്യുന്നത്. അപ്പവും വീഞ്ഞും ചേർത്ത് കൊടുക്കണം എന്നർത്ഥം. അപ്പം വീഞ്ഞിൽ ഒന്ന് നനച്ചിട്ട് കൊടുക്കുക. ചില പ്രൊട്ടസ്റ്റൻറ്റ് വിഭാഗങ്ങൾ ഒരിക്കൽ ഉപയോഗിച്ച് വലിച്ചെറിയാവുന്ന കുഞ്ഞൻ കപ്പുകൾ പ്രയോഗത്തിൽ വരുത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്തുതന്നെയായാലും നാഴിയുരിപ്പാലുകൊണ്ട് നാടാകെ കല്യാണം എന്നതാണ് മട്ട്. ഇതൊന്നും അറിയാ തെയാണ് പള്ളിക്ക് ഡിസ്റ്റിലറി ഉണ്ട് എന്നും കുർബാന ഒരുതരം കള്ള് കച്ചവടമാണ് എന്നും ചിലർ തട്ടിമൂളിക്കുന്നത്.
കുർബാന ഒരു കൂദാശയാണ്. അദൃശ്യകൃപകളുടെ ദൃശ്യമാധ്യമം എന്നതാണ് കൂദാശയുടെ നിർവചനം. അതിന്റെ അടിസ്ഥാനം ക്രിസ്തുവിന്റെ തിരുവത്താ ഴമാണ്. സുവിശേഷങ്ങൾ എഴുതപ്പെടുന്നതിന് മുൻപ് പൗലോസ് കൊരിന്തിലെ വിശ്വാസികൾക്ക് എഴുതിയപ്പോൾ ‘പാനപാത്രം’ എന്നാണ് പ്രയോഗിച്ചത്. എന്നാൽ സുവിശേഷത്തിൽ ‘ഇനി ഞാൻ മുന്തിരിനീര് കഴിക്കില്ല’ എന്ന് ക്രിസ്തു പറഞ്ഞതാ യി കാണാം. അതുകൊണ്ട് പച്ചവെള്ളം വെച്ച് കുർബാന ചൊല്ലിയാൽ അത് കുർ ബാന ആവുകയില്ല.
സത്യത്തിൽ മദ്യനിരോധനത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ചർച്ച ചെയ്യേണ്ട വി ഷയമേ അല്ല കുർബാനയിലെ വീഞ്ഞ്. ഇംഗ്ലീഷിൽ അൾട്രാക്രെപിഡേറിയൻ എന്നൊരു പ്രയോഗമുണ്ട്. അവനവന് വിവരമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഓരോ ന്ന് തട്ടിമൂളിക്കുന്നതിനെയാണ് ആ വാക്ക് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. പണ്ട്, ഒരു ചെരുപ്പു കുത്തി ഉണ്ടായിരുന്നു. അലക്സാണ്ടർ ചക്രവർത്തിയുടെ ഒരു ചിത്രത്തിൽ കലാ കാരൻ വരച്ചതരം ചെരുപ്പ് ധരിച്ചാൽ കുതിരപ്പുറത്ത് കയറാനാവുകയില്ല എന്ന് അയാൾ പറഞ്ഞത് കലാകാരൻ അംഗീകരിച്ചപ്പോൾ ചെരുപ്പുകുത്തി ചിത്രത്തി ന്റെ ഗുണദോഷവിചാരം തുടങ്ങി. അപ്പോൾ കലാകാരൻ പറഞ്ഞു; ‘ചെരുപ്പു കുത്തീ , നീ ചെരുപ്പിന്റെ മേലോട്ട് നോക്കണ്ട.’ ”നെ സുത്തോർ അൾട്രാക്രെപിഡാം” എന്ന് മൂലത്തിൽ. വെള്ളവും തേങ്ങാപ്പാലും ഒന്നും വെച്ച് കളിക്കാനുള്ളതല്ല ഒരു വിഭാഗം ഈശ്വര കല്പിതമായി കാണുന്ന ആരാധനാനുഷ്ടാനം …

കടപ്പാട് : മാതൃഭൂമി 2014 സെപ്റ്റംബർ 16

 

 

 

Why have you forsaken me…?

BENNY PUNNATHARA

           ‘My marriage took place fifteen years back and ever since, I have cried every day. My husband sold even my wedding ‘thali’ (nuptial necklace) and spent the whole money on alcohol. Every night I sleep totally exhausted from the blows I got from him. As they see their father coming home, our children run to the cattle-shed to hide there.

The children cry every day and kneel down before God praying ‘Please change our daddy’s drinking habit.’’ The other day my 12 year old daughter asked me, ‘Mummy, why God doesn’t  hear our prayer? I think this God has no ears or He is ‘sort of deaf.’

I too thought so ‘why is God behaving like this? Have we done some crime? My faith is ebbing away. How much longer can I had on to my faith?’’

The above extract is from one of the hundreds of letters that I receive asking for prayers. Pain exhausts us. Endless suffering pushes us into despair. We cry out and pray for deliverance from our pressing problem. But when we do not get an answer to our prayers, we start doubting God Himself.

I too have been shaken in my faith many a time. You too may have had similar experiences in your life.

But the mercy of God through these life experiences has revealed and convinced me of one thing:

HE IS GOD WHO  HEARS OUR CRIES

God is merciful towards all his creatures. He wants all of us to be saved and find the joy of salvation

Even as I write this, many of my prayers are unanswered. There are many things that hurt and pain me and my family. Even in these trying situations I will tell from the depth of my heart that

‘God Hears our cries.’

Your incurable disease , your financial problem, poverty, fruitless prayer life, broken marital relationships, the rampant crime and injustice in and around us, all these and many others will whisper in our minds. ‘God is somewhere there far away, He is very cruel He is not interested in us…’

But how can God be insensitive to our cries? The Bible emphatically says that He is a loving Father. Can a loving father ever turn a deaf ear to the cries of his children?

Mathukutty is a member of our prayer group. He is an ordinary farmer. The other day he shared an incident with us which touched me deeply:

Once he was coming back home from the town about 60 km. away . After getting down from the bus, he had to walk some distance to reach   home. It was midday and the scorching heat had fatigued him. The prospects of good afternoon rest spurred him on and soon he reached home. Once home, he put down the things he had brought and got ready to lie down. Then he heard a pathetic cry. It was his cow, tethered somewhere in the compound crying for water.

Not crying for his own fatigue, he took  water for the cow, Once she had her fill, he tied her in a shady place and only then did he go back home for his rest. As he was resting, he thought:

I was completely tired and had only one desire on reaching home-to sleep. But when I heard my cow crying, I forgot all my fatigue and run to it…

… if so, when I cry out to Him, will my Heavenly Father just sit back unmoved? The God who knows well the pain and sorrows of my heart will certainly rush to comfort me. So why should I be disturbed and anxious?

Despite my financial strains, I want to give good food and beautiful dresses to my children and I work hard for that. If that be the case how much more will my Heavenly Father who is the source of everything be interested in fulfilling my (His son’s) needs?

When my children fall ill, I give them the best medical care and treatment possible. If that is so, how much more will my Heavenly Father, who is the source of all love and consolation, want me to be healed of all my sicknesses.

These thoughts raised that poor farmer to the highest levels of faith and love (of God).

Yes… God is our Father, He does not want us to be in pain, disease and hardships. No, He does not.

God sent His only begotten Son into this world so that no one who believes in Him may be lost. This salvation does not concern our spiritual realm only. It embraces our physical, mental, spiritual and interpersonal well-being;  above all it is a plan and the only one for that matter, that promises salvation for world at large.

There is, that God who wants to fill us with His happiness, peace, prosperity and good health on one side. On the other side, there are those unfortunate people who with all their prayers and cries are unable to taste the sweetness of God’s blessings.

This contradiction weakness the faith of many. Many a time I was pained over my helplessness in replying letters filled with tears and despair. Therefore, I humbly wish that this little book will lead many thousands into that joy of salvation.

May this book help you to strengthen and reconstruct your broken lives and free you from your problems, whatever they are. The book will surely enable you to reach the sources of your tears and to taste and experience the glory of God’s justice. I say this because the idea of writing this book come to me, during moments of prayer. The Holy Spirit has been forcing and burdening my heart to write this.

The forces of evil too have tried in many ways to prevent me from completing this book. Twice I gave up the idea of writing. As soon as I take the pen in my hand to start writing, problems used to crop up in hordes. I passed through many experience which have been shattering me physically, mentally and spiritually. For weeks my life had been under the shadow of death threat for the sake of God’s Word. Even as I Write these, my backbone is paining very severely. Since, I had a nasty fall some time ago, my back got injured. I find it very hard and extremely painful to sit erect for long and write.

All these obstacles taught me a valuable lesson. God has a wonderful plan regarding this book. This book will be instrumental for the salvation of many. For each one of you who read these lines, I have prayed along with the Shalom prayer group also. Definitely, God will bless you abundantly through this book.

The Sacred Scriptures proclaim in concrete terms that even if the earth and sky pass away, God’s word will not pass. Therefore, let us cling on tightly to the Word of God. The Word says:

When you ask for anything in prayer you have only to believe that it is yours and it will be granted you’’ (Mark 11:24)

‘If you will only believe, every gift you ask for in prayer will be granted.’’ (Matt. 21:22)

‘Ask and the gift will come; see and you shall find; knock and the door shall be opened for you. Everyone that asks will receive; that seeks will find; that knocks will have the door opened to him. If anyone of you is asked by his son for bread, will he give him a stone? If he is asked for a fish, will he give him a serpent instead? Why, then, if you, evil as you are, know well enough how to give your children what is good for them, is not your Father in Heaven much more ready to give wholesome gifts to those who ask Him?’ (Matt. 7:7-11)

‘I will enrich thee with the bread and the water thou needest and keep sickness far away from thy company; there shall be no unfruitfulness in thy land, no barrenness; and I will grant thee a full span of days.’’ (Exodus 23:25-26)

‘The God I serve will supply every need of yours; He has treasures of glory laid up in Christ Jesus.’’ (Philippians 4:19)

‘Believe me, you have only to make any request of the father in my name and He will grant it to you… ask and it will be given to bring you gladness in full measure.’’ (John 16:23-24).

Why does God keep back things which He has promised to us? Does God tell lies? Does the Bible, the Word of God, spread falsehood?

Could God’s Word be uttering lies and falsehood?

No. Never.

Then what has happened?

To grasp that, we need to know a little more of God’s love and justice.

We must be able to discern the meaning and value of suffering and the ugliness and horror of sin. This book will help you towards it.

PRAYER

‘God our Heavenly Father… we praise you… we thank you for this life which you have given us. Lord, we know that nothing takes place in our lives without your knowledge. We also believe that you solely wish for our welfare… Yet Lord, at times we understand nothing.

Please see our pain and despair. You know about our tears and hardships. Look with compassion. Lord, on our lives full of diseases, poverty, loneliness, alienation and neglect.

Please reveal your plan for us.

Enlighten the eyes of our souls, so that we can see clearly the roots of our pains and the meaning and purpose of our sufferings.

Please Lord, speak to me through each word in this book. Send down your Spirit and renew and awaken me… and change my life into a grace filled one.

Amen…

Article from the book

THE GOD WHO HEARS OUR CRIES

 

സമ്പത്തും സമയവും

                                               ഫാ.ടി.ജെ.ജോഷ്വ
‘അത്യലപത്തിൽ വിശ്വസ്തനായവാൻ അധികത്തിലും വിശ്വസ്തൻ; അത്യല്പത്തിൽ നീതികെട്ടവൻ അധികത്തിലും നീതികെട്ടവൻ” (ലൂ ക്കോ 16:10)
ലണ്ടൻ നഗരത്തിൽ എത്തിയ ഒരാൾ താൻ സന്ദർശിച്ച രണ്ടു മ്യൂസിയങ്ങളെപ്പറ്റി പരാമർശിക്കുന്നു. ഒന്ന്, ബാങ്ക് ഓഫ് ഇൻഗല്ണ്ട് മ്യൂസിയം. നാണയങ്ങളെപ്പറ്റിയും വിനിമയോപധികളെക്കുറിച്ചു മുള്ള അനവധി ദൃശ്യങ്ങൾ അവിടെ കണ്ടു. രണ്ടാമത് സന്ദർശിച്ചത് നാഴികമണി നിർമാണ മ്യൂസിയമായിരുന്നു. അവിടെയും കൗതുകം നിറഞ്ഞതും വിജ്ഞാനം പകരുന്നതുമായ പലതും കണ്ടു. അദ്ദേഹം ഈ രണ്ടു സ്ഥാപനങ്ങളെയും ബന്ധിപ്പിച്ച് ചിന്തിച്ചു – നാണയവും, നാഴികമാണിയും, അഥവാ സമ്പത്തും സമയവും. രണ്ടും തമ്മിൽ ബന്ധ മുണ്ട്. രണ്ടും ദൈവത്തിന്റെ ദാനങ്ങലാണ്. മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ രണ്ടു പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ. ധനം നഷ്ടമായാൽ വീണ്ടും ആർജിക്കാം. എന്നാൽ സമയം നഷ്ടമായാൽ ആരു വിചാരിച്ചാലും അത് തിരികെ കിട്ടുന്നതല്ല. മനുഷ്യൻ തന്നെ സമയത്തിന്റെ സിംഹഭാഗവും സമ്പത്ത് സ്വായത്തമാക്കാൻ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുന്നു. സമ്പത്തു നേടിയാൽ, തന്റെ സമയം ആഹ്ലാദപൂർണമാക്കുവാൻ ചെലവാക്കു കയും ചെയ്യുന്നു. അവ തമ്മിൽ `ഒരു സന്തുലിതാവസ്ഥ പുലർത്താൻ കഴിയാ ത്തതാണ് പലരുടെയും പ്രശ്നം. അത് അവരെ പരാജയത്തിൽ എത്തി ക്കുന്നു.
യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ സമീപനത്തിൽ ഒരു സന്തുലനം പുലർ ത്തുന്നതായി കാണാം. ദൈവത്തിനുള്ളത് ദൈവത്തിനും കൈസർക്കു ള്ളത് കൈസർക്കും നൽകുക എന്നുള്ള അനുശാസനം ഇക്കാര്യം സ്പ ഷ്ടമാക്കുന്നു. സമയത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ അവിടുന്നു പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധാ ലുവായിരുന്നു. തിരക്കുള്ള ദിനചര്യയെങ്കിലും പ്രഭാതത്തിന്റെ യാമ ങ്ങളും രാത്രിയുടെ ധന്യമുഹൂർത്തങ്ങളും പിതാവിനോടുള്ള സംസ ർഗത്തിൽ ചെലവിട്ടു. പകലുള്ളിടത്തോളം പ്രയത്നിക്കെണ്ടാതാകു ന്നുവെന്നുള്ള ചിന്തയും അവിടുന്നു വെളുപ്പെടുത്തി.
സമ്പത്തിനോട് ബന്ധപ്പെടുത്തി ചില ധാരണകൾ നാം പുലർത്തു ന്നു. ധനം വർദ്ധിച്ചാൽ അതോടൊപ്പം സന്തോഷവും സംതൃപ്തിയും ജീവിതഭദ്രതയും കൈവരുമെന്നു പൊതുവേ കരുതപ്പെടുന്നു. ധനം സ മ്പാദിക്കുകയെന്നുള്ളത് അനേകരുടെ ജീവിത ലക്ഷ്യമായിത്തീർന്നി രിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ ധനം സന്തോഷം കൈവരുത്തുമോ? ദാരി ദ്ര്യത്തിലും പരാധീനതയീലും കഴിയുന്ന ഒരാൾക്ക് കുറെ പണം ലഭി ച്ചാൽ തീർച്ചയായും സന്തോഷവും കൃതാർഥതയും അനുഭവപ്പെടും. എന്നാൽ ജീവിതത്തിൽ ഒരു നിലവാരം എത്തിക്കഴിഞ്ഞ ശേഷം, ധന ത്തിന്റെ വർദ്ധന കൂടുതൽ സന്തോഷം കൈവരുത്തുകയില്ല. ഏഷ്യയി ലെയും ബ്രിട്ടനിലെയും ഏറ്റവും വലിയ കോടിശ്വരനും ഇന്ത്യൻ വംശ ജനുമായ ലക്ഷ്മി നിവാസ് മിത്തൽ പ്രകടിപ്പിച്ച അഭിപ്രായം പ്രസ ക്തമാണ്. ഒരു ഘട്ടം കഴിഞ്ഞാൽ പണം ഒന്നുമല്ല. കാരണം, ഒരു പരിധി വരെ മാത്രമേ നിങ്ങൾക്കു ചെലവിടാൻ കഴിയൂ.
നമ്മുടെ ധനം നമുക്കു പൊതുവായ വിധത്തിൽ സന്തോഷം നൽ കുമെങ്കിലും, നമ്മുടെ മനസ്സിന്റെ ശാന്തിയും, സന്തോഷവും പൂർണ മായി കെടുത്തിക്കളയാൻ അത് വഴിതെളിക്കാം. ധനത്തിന്റെ പിന്നാ ലെയുള്ള പരക്കം പാച്ചിലിൽ, ജീവിതത്തിന്റെ മൂല്യവത്തും ശാശ്വത ങ്ങളുമായ പലതിനെയും അവഗണിക്കുകയോ വിസ്മരിക്കുകയോ ചെയ്തെന്നു വരും.
ധനത്തെ സംബന്ധിച്ചു നാം ഓർത്തിരിക്കേണ്ട ചില അടിസ്ഥാന പ്രമാണങ്ങളുണ്ട്. ധനത്തിന്റെമേൽ നമുക്ക് ശരിയായ നിയന്ത്രണം പാലിച്ചാൽ മാനസികമായ സംഘർഷം നിശ്ചയമായും കുറഞ്ഞിരി ക്കും. ധനത്തെ സംബന്ധിച്ച് പല കാര്യങ്ങളും നമ്മുടെ നിക്ഷേപം എത്ര യയിരിക്കാമെന്നുള്ളത് നമ്മുടെ നിയന്ത്രണത്തിൽപ്പെടുന്ന കാര്യമാണ്. നമ്മുടെ സാമ്പത്തിക പരിഗണയിൽ കടന്നു വരുന്ന നാലു വാക്കു കളുണ്ട്. വരവ്, ചെലവ്, കടം, സമ്പാദ്യം. ഈ നാല് കാര്യങ്ങളെ ക്കുറിച്ചും ശരിയായ അവബോധവും പൊരുത്തവും പുലർത്തിയാൽ ജീവിതം വിജയകരമാക്കാൻ കഴിയും.
നമ്മുടെ വരവിനനുസൃതമായി ചെലവു ചെയ്യുന്ന ശീലം വളർ ത്തിയെടുത്താൽ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാം. നമ്മുടെ കോശത്തെ ചോർ ത്തുന്ന ഇനങ്ങൾ തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. അതുപോലെ തന്നെ പ്രധാന മാണ് ആവശ്യവും ആഡംബരവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം കണ്ടെത്തു കയെന്നുള്ളത്. ആവശ്യങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാവുന്നതല്ല. എന്നാൽ ആഡംബ രങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാം. തിരിച്ചടക്കാവുന്നതല്ല. സാധ്യത വ്യക്തമായി കാ ണാതെ വായ്പകളും, കടങ്ങളും വാരിക്കൂട്ടുന്നതു സ്വയം വരുത്തുന്ന കെണിയാണ്. അതായത് ആത്മഹത്യയിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്. വരുമാന ത്തിൽ നിന്ന് ഒരു നിശ്ചിത ശതമാനം സമ്പാദ്യമായി മിച്ചം വയ്ക്കുന്ന സ്വഭാവം വളർത്തിയെടുക്കേണ്ടതാണ്. വ്യക്തി ജീവിതത്തിലായാലും, കുടുംബ ജീവിതത്തിലായാലും സാമ്പത്തിക അച്ചടക്കം പാലിച്ചേ മതി യാവൂ. സമത്തെക്കുറിച്ചും, ധനത്തെക്കുറിച്ചും കര്യവിചാരകത്വ ബോധം അംഗീകരിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുകയാണ് ആവശ്യമായിട്ടുള്ളത്.

മരുഭൂമി

ജോയി മെങ്കൊട്ടിൽ

വചനം : വി. മർക്കോസ് 1:12 ‘അനന്തരം ആത്ഥമാവ് അവനെ മരുഭൂമി യിലേയ്ക്ക് പോകുവാൻ നിർബന്ധിച്ചു.’

കത്തിതീരാത്ത കാമനകളുടെ, തൃഷ്ണകളുടെ, അഹംബോധ ത്തിന്റെ അങ്ങിനെയങ്ങിനെ…. ഓരോരുത്തരും ഈ കൊച്ചു ജീവിത ത്തിൽ പൊള്ളുന്ന എത്രയെത്ര ജീവിതാനുഭവങ്ങളുടെ മരുഭൂമികൽ താണ്ടിതീർക്കെണ്ടതുണ്ട്. യോർദ്ദാന്റെ ജലശുദ്ധിയുടെ നൈർമല്യ ത്തിൽ നിന്നാണ് ആ യാത്രയിലേയ്ക്ക് ക്രിസ്തു ആനയിക്കപ്പെടുന്നതെ ന്നാണ് വി.മർക്കോസ് കുറിച്ചിടുന്നത്. മനുഷ്യനായി പിറന്നവന് എങ്ങിനെയാണതിന്റെ സഹജതകളിൽ നിന്ന് മാറി നിക്കാനാവുക. ആകാശം മുട്ടെ വളർന്നു നിൽക്കുന്ന ഏത് വൃക്ഷത്തിന്റെയും വേര് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നത് മണ്ണിൽ തന്നെ. മരു ഭൂമിയ്ക്ക് ഒരസാധാരണത്വമു ണ്ട്. ദൈവത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനതയ്ക്കായി സ്വയം മറന്ന് നിന്ന് കത്തിയവരൊക്കെ മരുഭൂമിയുടെ വിജനതയെ അവരാഗ്രഹിച്ചി ട്ടില്ലെങ്കിലും കടന്നു പോകേണ്ടിവന്നിട്ടുണ്ട്. മോശ, ഏലിയ, ദാവീദ്…. ഓരോരുത്തർക്കുമുള്ള നിമിത്തങ്ങളിലെ ഏകതാനത പോലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടെണ്ടതാണ്. (പുറ : 3:15 , 1 ശമു 23:14, 1 രാജാ 19:3-4) ആത്ഥമ പരി ത്യാഗത്തിന്റെ കനൽപ്പരപ്പിൽ പദമൂന്നിനിൽക്കാൻ ആർക്കാണെ ങ്കിലും ഒരു മരുഭൂമി കടന്നു പോരേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാവാം!!!
മരുഭൂമി എന്നതുകൊണ്ട് അതൊരു ഭൂപ്രദേശം എന്നു മാത്രം വായിച്ചെടുക്കേണ്ടതില്ല. ജീവന്റെ തുടിപ്പ് നഷ്ട്ടപ്പെടുന്ന ഏതൊരിട വും മരുഭൂമിയാകാമെന്നതാണ് ഒന്നാമത്തെ സൂചന. ഈ കാലത്തി ന്റെയൊരു സവിശേഷതയുമതാണല്ലോ? ചില വീട്ടകങ്ങളെ ആഴാമാ യൊന്നു ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കു. ഉഷ്ണമാമിനിയിലെ രാസഗോളം പോലെ എന്തിനെന്നറിയാതെ ഇടയ്ക്കിടെ തിളച്ചു പൊള്ളുന്നു. ഒന്നിന്റെയും കുറവല്ല. നമ്മുടെയൊക്കെ ഹൃത്തടങ്ങളിലെ പച്ചപ്പ് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ത്തിന്റെ വരൾച്ച തന്നെയാണത്. ആനന്ദിന്റെ ഒരു നോവൽ തന്നെയു ണ്ടല്ലോ മരുഭൂമികൾ ഉണ്ടാകുന്നത് എന്ന പേരിൽ തന്നെ! ഈ കാല ത്തിന്റെ ആരക്കാലുകൾ കൊത്തിവലിയ്ക്കുന്ന മുള്ളുപോലെ ഹൃ ത്തടങ്ങളെ ഒട്ടൊന്നുമല്ല ഇന്ന് മരുഭൂമികളിലേയ്ക്കാനയിക്കുന്നത്. വേണ്ടതിലേറെ സുഖലോലുപതയിലും ആർഭാടങ്ങളിലും അഭിരമി ക്കാനുള്ള കമ്പോളം വച്ച് നീട്ടുന്ന തൃഷ്ണകളിൽ മുതൽ എവിടെയൊ ക്കെയാണിന്ന് പരസ്യം നമ്മെയൊക്കെ നാം പോലുമറിയാതെ നിയന്ത്രി ക്കുന്നത് എന്തിന്? നമ്മെയൊക്കെ കൈവെള്ളയിലൂടെ എന്നും ഉതിർ ന്നു വീഴുന്ന അരിമണി പോലും ”കംമ്പ്യൂട്ടറായ്സഡ് സോർട്ടക്സ്” തന്നെ വേണമെന്ന മനോഹരമായ കള്ളത്തിന്റെ വിലോഭനീയത ഓർ ക്കുക. ഗുരു എന്നും തിരക്ക് പിടിച്ച് കമ്പോളത്തിലൂടെ നടക്കും. കമ്പോളത്തിന്റെ കൗതുകങ്ങളെ കൗരുഹലത്തൊടെ നോക്കി നി ല്ക്കും. ഒന്നും ഒരിക്കലും വാങ്ങിക്കേണ്ടിട്ടല്ല ആരും! ഏറെ നാളെത്തും മുമ്പെ ശിഷ്യരിലൊരുവൻ ചോദ്യം ചെയ്തു. ഒന്നും വാങ്ങാനല്ലെങ്കിൽ എന്തിന് എന്നും വെറുതെ ഈ യാത്ര ? ഗുരു പറഞ്ഞു ഒരായുസ്സിന് ആവശ്യമില്ലാത്ത എന്തൊക്കെയാണിവിടെ എന്നു കാണുക മാത്രമായി രുന്നുവെനന്ന്. അതെ ഒടുങ്ങാത്ത ആർത്തിയുടെ കമ്പോളത്തിൽ കാ ഴ്ച്ചക്കാരനായി മാത്രം നിൽക്കാനാവുക. നാം കടന്നുപോരേണ്ട ഒരു മരുഭൂമി തന്നെയാണ്.!
രണ്ടാമത്തെ സൂചന ഓരോരുവനും പിന്നിടേണ്ട അഹം ബോധ ത്തിന്റെ മരുപ്പറമ്പാണ്. ഭൗതീകലോകത്തിന്റെ മഹത്വം ഏറ്റവും ഭംഗിയായറിയാൻ കഴിയുന്നത് സ്വന്തം അഹന്തയുടെ മേൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോഴാണ്. പക്ഷേ അതിന്റെ വിലോഭനീയതകളോട് അകലം സൂക്ഷിക്കാൻ അവരവരെത്തന്നെ നിഷേധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതെ… ഒരു യുദ്ധവും നടക്കുന്നത് പുറത്തല്ല അകത്തളങ്ങളിലാണന്നു തന്നെ! ഞാൻ എന്ന ഭാവത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരാൻ; എത്രയൊക്കെ ആത്ഥമീയ തയുടെ പച്ചപ്പിലാണെന്ന് സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും ഞാൻ എന്ന ഭ്രമണപഥത്തിനു ചുറ്റുമാണെന്നും നമ്മുടെയൊക്കെ കാ ഴ്ചയും കാഴ്ച്ചപ്പാടുമെന്നതാണ് താണ്ടിത്തീർക്കേണ്ട മരുഭൂമികലി ലൊന്ന്!
ഈ കാലത്തിന്റെ വന്യമായ തിരക്കുകളിലും, ബഹളങ്ങളിൽ നിന്നും പിൻവാങ്ങി ദൈവീക ശബ്ദത്തിന് കാതോർത്തിരിക്കാനുള്ള ഏതൊരിടവും മരുഭൂമിയാകാമെന്നൊരു സൂചന കൂടിയുണ്ട്.
ലോകത്തിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്കാനുള്ള ഒളിയിടമല്ല. ദൈവീക സാന്നിദ്ധ്യത്തിന്റെ ഇടമാകണമത്. കാരണം മരുഭൂമിയുടെ തപിപ്പി ക്കുന്ന ഉഷ്ണത്തിലാണ് അഹം ബോധത്തിന്റെ വന്യമായ കാമനകൾ ഉരുകിത്തീരേണ്ടത്. അഹന്തകളെല്ലാം അലിഞ്ഞു തീരേണ്ടത്. ഈജി പ്തിലെ ഇറച്ചിക്കലങ്ങളെയോരത്ത് പയ്യം പറഞ്ഞ ഒരു ജനതയുടെ മരുപ്രയാണത്തിൽ എല്ലാ ആലംബവും ആകാശത്തു നിന്നും പൊഴി യുന്ന മന്നയുടെ മഹാ കരുണയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പായി മാറുന്നതോർക്കുക. പറന്നു തളർന്ന പക്ഷി തെല്ലുനേരം വിശ്രമിക്കാനാ ണൊരു ചില്ല തേടിയത്. വന്നിരുന്നതാകട്ടെ ഉണങ്ങിയ ചില്ലയിലും. അതൊടിയുകതന്നെ ചെയ്തു. എങ്കിലും പക്ഷി നിലത്തു വീഴുന്നില്ല ല്ലോ? കാരണം അതിന് ഇരിക്കുന്ന ചില്ലയല്ല ചിരകാണ് ബലം! ഈ തിരിച്ചറിവ് ചില മരുഭൂമിയനുഭവങ്ങൾ തരും. ഇതുതന്നെയാണ് ഹോശേയ കുറിച്ചിടുന്ന കൊച്ചുവചനത്തിന്റെ സൗന്തര്യവും ! ”അതു കൊണ്ടു ഞാനവളെ വശീകരിച്ച് മരുഭൂമിയിൽ കൊണ്ടുചെന്ന് അവ ളോട് ഹൃദ്യമായി സംസാരിക്കും.” (ഹോശേ 2:14 ) അതെ ചിലപ്പോഴൊ ക്കെ നമ്മോട് ഹൃദ്യമായി സംസാരിക്കുക മരുഭൂമിയിൽ വച്ച് തന്നെ ആയിരിക്കും! യേശു മരുഭൂമിയിൽ നാല്പതു രാവും നാല്പതു പകലും ഉപവസിച്ചു എന്നാണ് നാം തുടർന്ന് വായിക്കുക. ഏതു മരു ഭൂമിയനുഭവങ്ങലിലും ഉപവസിക്കാൻ ദൈവത്തോടൊപ്പം ഉണർ ന്നിരിക്കാൻ കഴിയുക എന്നതാണ് കാര്യം. ഉപവസിക്കുക എന്നവാ ക്കിനര്ത്ഥം ചേർന്ന് വസിക്കുക എന്നുതന്നെ. എപ്പോഴും ചേർന്ന് വ സിക്കുക. അപ്പോൾ താണ്ടിതീർക്കേണ്ട മരുഭൂമികളെ വിണ്ടുകീറിയ പാദങ്ങളോടെയെങ്കിലും പിന്നിടാനാവും; തീർച്ച….

മഴ

ജോയി മെങ്കൊട്ടിൽ
വചനം :- വി. യോഹ 14:19 ” ഞാൻ ഇത്രയും കാലം നിങ്ങളുടെ കൂടെ ഇരുന്നിട്ടും നീയെന്നെ അറിഞ്ഞില്ലയോ ഫിലിപ്പോസേ?’’
തായ് ലാന്റിൽ വളരെ പ്രസിദ്ധമായ മണ്ണുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ബുദ്ധ പ്രതിമയുണ്ടായിരുന്നു. പതിനാലടിയായിരുന്നു അതിന്റെ ഉയരം. ഈ പ്രതിമ കാണുന്നതിനായി ദൂരെ നിന്നുപോലും സഞ്ചാരി കളെത്തുമായിരുന്നു. നഗര സൗന്ദര്യവത്ക്കരണത്തിന്റെ ഭാഗമായി തായ് ലാന്റിൽ സർക്കാർ പുതിയൊരു വിഹാരം പണിതു. ഈ പ്രതിമ സുരക്ഷിതമായി അങ്ങോട്ടു മാറ്റുവാൻ തീരുമാനിക്കുന്നു. യാതൊരു ക്ഷതവുമേൽ ക്കാതെ ജോലിക്കാർ പ്രതിമ വണ്ടിയിൽ കയറ്റി. വാഹനം നഗരത്തിലേയ്ക്ക് എത്തിയ പ്പോൾ ജനത്തിര ക്കുകാരണം മുന്നോട്ടു നീങ്ങുവാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയായി. പെട്ടന്ന് ആകാശം മേഘാവൃതമായി. മഴ തിമിർത്തു പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. മണ്പ്രതിമ മൂടാനുള്ള ജോലിക്കാരുടെ ശ്രമമോക്കെ പാഴായിപ്പോയി. നിരാശരായ ജോലിക്കാർ മഴയൊക്കെ തോർന്ന് പ്രതിമയ്ക്ക് അരികെയെത്തിയപ്പോഴാണ് അവരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു പോയത്. മഴയിൽ കുതിർന്ന ബുദ്ധപ്രതിമയുടെ പുറമെയുള്ള മണ്ണടരുകൾ അടർന്ന് അകത്തുള്ള തിളക്കം പുറത്ത് വന്നിരി ക്കുന്നു. ഇതു വെറുമൊരു മണ്പ്രതിമയല്ല. സ്വർണ്ണപ്രതിമയാണെ ന്നവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പിന്നീടാണതിന്റെ ചരിത്രം വെളിപ്പെ ടുന്നത്. വർഷങ്ങൾക്കുമുൻപ് ബർമ്മയിലെ രാജാവ് തായ് ലന്റിനെ യുദ്ധത്തിൽ കീഴ്പ്പെടുത്തി.ശത്രുക്കൾ തങ്ങൾക്കു വില പ്പെട്ടതെല്ലാം കൊള്ളയടുക്കുമെന്നു ഭയന്ന അക്കാലത്തെ ജനങ്ങൾ സ്വർണ്ണ പ്രതിമയുടെ പുറമെ മണ്ണു പൂശി അതിനെ വെറും മണ്പ്രതിമയാക്കി മറ്റുകയായിരുന്നത്രേ. ആ തലമുറ മുഴുവൻ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ തിരുത്തിക്കൊടുക്കാൻ പോലും ആരുമില്ലാതായിപ്പോയി. അങ്ങനെ അതൊരു മണ്പ്രതിമായാ യ്ത്തന്നെ ശേഷിച്ചു. പക്ഷേ അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു മഴ പെയ്ത്തിൽ ഉള്ളിലെ പൊന്ന് തെളിഞ്ഞു വരിക തന്നെ ചെയ്യു ന്നു. ഒന്നും ആർക്കും ഏറെക്കാലം മറച്ച് വയ്ക്കാനാവില്ലല്ലോ?.
വളരെ ചെറിയ പരിഭവങ്ങളേ ക്രിസ്തു തന്റെ ശിഷ്യർക്ക് നേരെ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ. അതിലൊന്നാണ് യേശു ഫിലിപ്പോസിനോട് പറയുന്നത്. ”ഞാൻ ഇത്രകാലം നിങ്ങളോട് കൂടെ ഇരുന്നിട്ടും നീ എന്നെ അറിഞ്ഞില്ലയോ ഫിലിപ്പോസേ?” എന്ന്! മൂന്നു മൂന്നര വർഷം കൂടെ നിന്നിട്ടും, കൂടെ നടന്നവനെ അറിയാതെ പോകുന്നു എന്ന സങ്കടം എത്രമേൽ അഗാധമാണ്. ഇന്ന് ജീവിതത്തിന്റെ സമസ്ത മേഖലകളിൽ നിന്നും ഇത്തരം നിലവിളികൾ ഉയരുന്നുണ്ട്. ഇതു തന്നെയാണ് നമ്മുടെ കാലത്തിന്റെയും അഗാധമായ സങ്കടങ്ങലിലൊന്ന്. ആരും ആരോടും ഒന്നിനേയും ആഴത്തിലരിയാതെ പോകുന്നു എന്നതു തന്നെ. എല്ലാം ഉപരിതല സ്പർശിയാണ്. കൂടെ രാപ്പാർത്തിട്ടും വീട്ടകങ്ങളി ൽപ്പോലും പരസ്പരം അറിയാതെ പോകുന്ന നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവർ.
തിരക്കു പിടിച്ച ഈ കാലത്തിന്റെ ഗതിവേഗങ്ങൾക്കൊപ്പം ഓടി യെത്താനുള്ള ശ്രമത്തിൽ വീട് ഒരു താല്ക്കാലിക ഷെൽട്ടർ മാത്രമായി പ്പോവുന്നുണ്ടോ? ഓടിത്തളർന്നെത്തുമ്പോൾ തലചായ്ക്കാനൊരിടം. അതിനപ്പുറം പരസ്പരം ആഴത്തിലറിയാൻ നമുക്കാകുന്നില്ല. ആകാലത്തിൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്ത മകനെക്കുറിച്ച് ഒരപ്പൻ പങ്കു വച്ച സങ്കടങ്ങളിൽ അവൾ കവിത എഴുതുമെന്നത് അവളുടെ മരണശേഷമാണത്രേ അറിഞ്ഞതെന്ന് പറയുകയുണ്ടായി. ഒരേ കൂര യ്ക്ക് കീഴിൽ ഉണ്ടുറങ്ങിയിട്ടും സ്വന്തം മകളുടെ കൗതുകങ്ങളെ ന്തൊക്കെയെന്നു മരണം വരെ അറിയാതെ പോകുന്ന അപ്പൻ! അതിനു കൂടെ പാർത്തതു കൊണ്ടു മാത്രമായില്ലല്ലോ? പിറന്നു വീണപ്പോൾ മുതൽ കൂടെത്തന്നെ കഴിഞ്ഞിട്ടും അപ്പന്റെ സ്നേഹ സാന്നിദ്ധ്യമാറി യാതെ പോകുന്നതല്ലേ ധൂർത്ത പുത്രന്റെ എല്ലാ അലച്ചിലുകൾക്കും കാരണം. പക്ഷേ എത്ര ഇടറിപ്പോയാലും, കുതറിപ്പോയാലും സ്നേഹ സാന്നിദ്ധ്യത്തോടെ ഒന്ന് തോടാനായാൽ; കാത്തിരുന്നാൽ ഉള്ളിലെ കനിവ് തെളിഞ്ഞു വരുമെന്നു തന്നെ! ആരുടെ ഉള്ളിലാണ് നന്മയുടെ പ്രഭയില്ലാത്തത്. ഇല്ലെന്നു വിധിക്കു മ്പോൾ നമുക്ക് അവരെ ആഴ ത്തിൽ തൊടാനാകാതെ പോകുന്നുവെന്നു തന്നെയാണർത്ഥം.
സി.വി ബാലകൃഷ്ണന്റെ ഒരു കഥയാണ്. ഒരു കിളുന്തു പെണ്കുട്ടി ഇടനാഴിയിലൂടെ സ്കൂളിലേയ്ക്ക് പോകുകയാണ്. പെട്ട ന്നാണ് പൊന്തക്കാട്ടിൽ നിന്ന് കള്ളൻ ചാടി വീണു അവളുടെ പുസ്തക സഞ്ചി കവർന്നത്. അയാൾ പുസ്തകം വലിച്ചെറിഞ്ഞു. അവളുടെ കുഞ്ഞു ചോറ്റുപാത്രവുമായി പോന്തയിലെയ്ക്ക് കയറി. അവൾ ഒന്ന് ഭയന്നെങ്കിലും പുസ്തകമെല്ലാം വാരിയടുക്കി. അയാളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അയാളാകട്ടെ ചോറ് ആർത്തിയോടെ കഴിക്കുകയാണ്. തെല്ലുനേരം കഴിഞ്ഞ് അവൾ പറഞ്ഞു ”ന്റെ” ചോറ്റുപാത്രം താ അതില്ലാതെ ചെന്നാൽ അമ്മ കൊല്ലും.” ഇതു പറഞ്ഞിട്ടവൾ ചോദിച്ചു. ”ഈ കൊച്ചു പാത്രത്തിലെ ചോറുണ്ടാ എങ്ങനെ വിശപ്പുമാരാനാ അല്ലേ?” ഇതു കേട്ടതും അയാള് വാവിട്ടു കരഞ്ഞു. അതെ ഒരു മഴ പെ യ്ത്തിന്റെ സ്നേഹസ്പർശത്തിൽ ആരുടെ ഉള്ളാണ് അലിഞ്ഞു പോകാത്തത്. ആരിലാണ് അലിഞ്ഞു തീരാത്ത മണ്ണടരുകലുള്ളത്. ആരിലുമുണ്ടാവില്ല. നമുക്കൊന്ന് മഴയായ് പെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞാൽ മതി.!!